تفاوت جوشکاری co2 (میگ) و آرگون (تیگ)
میگ یکی از روش های جوشکاری می باشد که توسط یک گاز محافظ (co2) انجام می شود. در این نوع از یک تورچ، جوشکاری ، کپسول و سیم co2 استفاده میگردد. این جوشکاری به علت راحت تر بودن در نوع نسبت به نوع tig (آرگون) بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد
تفاوت عمده بین جوشکاری MIG و TIG که همان جوشکاری آرگون و co2 این است که از جوش میگ به عنوان سری کاری یا جوشکاری مداوم استفاده می شود ولی از TIG معمولا برای جوش های نقطه ای ، خاص و در جاهایی که جوش بسیار تمیز مورد نیاز است استفاده می گردد هر دو از قوس الکتریکی برای برقراری قوس و شروع جوشکاری استفاده می کنند.
جوشکاری میگ یا جوش co2
یک فرآیند بسیار ساده و آسان است و قابل مقایسه با یادگیری نحوه جوش تیگ نیست. نام های فنی این گازها عبارتند از گاز بی اثر فلزی (MIG) و گاز بی اثر گاز تنگستن (TIG) می باشد.
یک جوشکار میگ با استفاده یک دستگاه جوشکاری و سیم جوشکاری (سیم جوش) که توسط ذوب کردن دو پایه و فلزات اصلی را به هم جوش می دهد و می توانید انواع مواد مانند فولاد خفیف، فولاد ضد زنگ و آلومینیوم و ورق های فلزی را از ضخامت کم تا زیاد را جوش دهد.از سوی دیگر جوشکاری TIG ( جوش آرگون ) معمولا برای مواد نازک تر مورد استفاده قرار می گیرد. اقلامی که با این فرآیند ساخته می شوند چیزهایی هستند مانند سینک ظرفشویی و جعبه ابزار ، صنایع هوایی و … کاربرد دارد. ولی در کل جوشکاری تیگ به علت تخصصی بودن و جوش دادن هر نوع از فلز و یکی نبودن فلزات در جوش به هم با هر قطری کاربرد دارد که این ها در جوشکاری CO2 غیر ممکن است.
جوشکاری آرگون (TIG)
یکی از تخصصی ترین و متنوع ترین حالت جوشکاری در دنیا جوشکاری TIG یا آرگون می باشد . در این حالت از جوشکاری شما نیاز به یک دستگاه مولد برق AC یا DC (در برخی حالت های جوشکاری هر دو را ساپورت کند نیاز دارید ) تورچ جوشکاری آرگون ،تنگستن ، کپسول آرگون ، رگلاتور و مقداری شلنگ دوقلو نیاز دارید.
در این جوشکاری تنگستن باعث ایجاد قوس الکتریکی می شود و برای هر آلیاژ یا فلزی یک تنگستن مخصوص موجود است که رنگهای آن عبارتند از :
قرمز : این نوع تنگستن به علت داشتن رادیو اکتیو سرطان زا بوده است و دیگر در هیچ جا تولید نمی شود ولی متاسفانه در ایران هنوز به صورت خیلی زیاد مورد استفاده قرار می گیرد.
علت استفاده بیش از حد از این تنگستن این است که چون قیمت این رنگ از تنگستن از همه پایین تر است و تقریبا همه آلیاژ ها و فلزات را می توان با این نوع از تنگستن جوشکاری نمود مورد استفاده قرار می گیرد .علت دیگر آن قوس بسیار خوب و راحت است.به طوری که یک فردی که جوشکاری آرگون را به خوبی وارد نیست هم می تواند با این تگستن قوس الکتریکی را برقرار کند .
فلزات و آلیاژ هایی که می توان با این نوع از تنگستن جوشکاری نمود عبارتند از :
آهن ،استیل ،تیتانیوم و مس می باشد.
امروز ما در مورد تفاوت ما بین جوشکاری TIG و MIG صحبت می کنیم همانطور که می دانید این دو نوع از
انواع اصلی جوشکاری هستند.اصطلاح استفاده شده برای هرکدام اشاره ای به نوع عملکرد آنها است
میگ از کلمات فلز و گاز خنثی (MIG – Metal Inert Gas)
تیگ نیز از کلمات تیگ و گاز خنثی (TIG – Tungsten Inert Gas)
۱. فلزات قابل استفاده بدون محدودیت
فرآیند MIG اولین بار برای جوشکاری آلیاژهای آلومینیوم و منیزیم و فولاد زنگ نزن بکار گرفته شد. این فرآیند می تواند اکثر فلزات و آلیاژها را جوشکاری نماید و از نظر اقتصادی نیز مقرون به صرفه می باشد. طبیعت این فرآیند حکم می کند که اکثر فلزات و آلیاژها را با آن جوشکاری نمود. به هر حال مناسبت این فرآیند برای بعضی از فلزات بیشتر است و به ندرت اتفاق می افتد که نتوان فلزی را با آن جوشکاری نمود. با این روش می توان انواع فولادهای کربنی ، فولاد کم آلیاژ فولاد زنگ نزن، آلیاژهای مقاوم به حرارت، آلومینیوم و آلیاژهای آن ( سری ۳۰۰۰و۵۰۰۰و۶۰۰۰) مس و آلیاژهای آن و آلیاژهای منیزم را به آسانی جوشکاری نمود.
۲. فلزات قابل استفاده در شرایط خاص
فلزاتی که با روش میگ قابلیت جوشکاری داشته ولی نیاز به روش و شرایط خاصی دارند عبارتند از فولادهای استحکام بالا، آلیاژهای آلومینیوم سری ۲۰۰۰ و ۷۰۰۰، آلیاژهای مس که درصد زیادی فلز روی دارند مثل برنز منگنزدار ، چدن ، فولاد منگنزدار آستنیتی ، تیتانیم و آلیاژهای آن و فلزات دیر گذار می باشند. جوشکاری این فلزات به روش میگ ممکن است نیاز به پیش گرمایی ، عملیات حرارتی بعد از جوشکاری، استفاده از سیم جوش مخصوص و استفاده از گاز محافظ در محدوده وسیعی از اطراف جوش مورد احتیاج باشد.
۳. فلزات بدون استفاده
فلزاتی که نقطه ذوب کمی دارند مثل سرب و قلع نمی توانند به روش میگ جوشکاری شوند. برای جوشکاری فلزات روکش شده با روی، کادمیم، قلع، و سرب بایستی در اطراف اتصال روکش فلزی کاملاً برداشته شود و پس از جوشکاری در صورت نیاز مجدداً روکش کاری شود.
نحوه جوشکاری میگ مگ به طور قابل ملاحظه ای با جوشکاری قوس الکتریکی دستی متفاوت است. روکش الکترود در جوشکاری قوسی با الکترود دستی دارای مواد اکسید زدا و بعضی عناصر آلیاژی است که کیفیت و سالم بودن جوش و خواص مکانیکی آن کمک می کند. روپوش الکترود علاوه بر ایجاد سرباره که سطح جوش را محافظت می کند. در هنگام سوختن، گاز محافظتی بوجود می آورد که عناصر مضر هوا را از اطراف جوش به کنار می زند. روکش با ایجاد یون های که به پایداری قوس کمک می کند، می تواند قوس را کنترل نماید و در انتقال فلز در حالات مختلف جوشکاری تأثیر گذار باشد.
در جوشکاری میگ مگ تمام اهداف مشترک بوده اما با یک اختلاف جزیی بدست می آید. اولاً قوس مطلوب با کنترل نسبی ولت، آمپر با گاز محافظ مصرفی بدست می آید. دوم عناصر فلزی که میل ترکیبی بیشتری به عنصر اکسیژن نسبت به فلز آهن دارند، جهت اکسید زدایی ، خواص مکانیکی و فیزیکی مطلوب و جوش سالم به سیم الکترود اضافه می شوند. در نهایت اکسیژن توسط عناصر موجود در سیم جوش در فعل و انفعالات قوس و حوضچه مذاب جذب می شود.