درخت های صنوبر دارای ۸۵ گونه مختلف هستند، که گونه های تبریزی یا شالک ، سپیدار ، پده و سفید پلت از نمونه هایی هستند که در ایران یافت می شوند. صنوبر تبریزی صنوبر تبریزی به نام های دیگری نظیر آق قواخ و راجی نیز شناخته می شود، این گونه صنوبر ها غالبا دارای تنه صاف و قد کشیده، شاخه هایی مایل به تنه که باریک و تاج دوکی شکل هستند که دارای پوست خاکستری اند و در پیری به خاکستری تیره تبدیل می شوند . صنوبر سپیدار یا کبوده
این گونه از صنوبر ها اکثرا در نواحی خشک و نیمه خشک، در کنار رود خانه ها و کانال های آبیاری به چشم می خورند ولی در شرایط و مناطق سرد سیری و معتدل نیز امکان زراعت را دارند. صنوبر شالک این گونه صنوبر دارای تاج کاملا باز و شاخه های باز و جدا از هم هستند که شاخه های پر و قوی تری دارند و تنه ی آنها ناصاف تر و تیره تر از گونه های تبریزی هستند. صنوبر اشلک به اسم های دله راجی ، اشنک ، ایری قمله نیز معروف است . صنوبر کبوده شیرازی
صنوبر کبوده شیرازی دارای تاجی باز و گسترده، شاخه های پر و متعدد است این گونه دارای زیر شاخه صنوبر کبوده بومی نیز می باشد که دارای تاجی بسته و متراکم ، تنه سفید متمایل به سبز زیتونی است . صنوبر سپید پلت
این گونه صنوبر متعلق به جنگل های شمال کشور و به ویژه جنگل های مناطق جلگه ای می باشد. تنه ی درخت سپید پلت به گونه ی کبوده شبیه است با این تفاوت که این گونه تنه ی سخت تری دارند و دارای شکاف های بیشتری هستند . صنوبر پده
این دسته از صنوبر ها در کنار رود های گرمسیری رشد می کنند ، حاشیه رود دز ، کارون ، کرخه مناطقی هستند که به شکل بیشینه ای گسترش یافته اند. صنوبر پده نسبت به دیگر گونه ها ثبات بیشتری در شرایط شوری خاک و خشکی از خود نشان می دهد. این درخت با اسم های دیگری چون گردبید، بید سمرقندی، پلک و پی چو نیز شناخته می شود. روش های کاشت درخت صنوبر گونه های مختلف درخت صنوبر با روش های متنوعی قابل کاشتند از جمله: قلمه زدن، کاشت بذر آنها، جستن و پاجوش کردن و می توان از روش دورگ گیری تنقیفشان کرد . شرایط رشد صنوبر ها
این درختان و به طور کلی گونه ی صنوبر ها برای رشد نیاز به شرایط بومی منحصر به فردی ندارند و رسته های متفاوت آن ها با زیست بوم های متنوع سازگار می باشند . اما در شرایط مناسب و مساعد بسیار سریع تر رشد می کنند . به طور کلی صنوبر ها از دسته درختانی هستند که در نواحی مختلفی چون بوم و بر گرمسیر ، معتدل ، سردسیر ،بخش های مرطوب و خشک ، محدوده های جلگه ای به چشم می آیند ، صنوبر ها برای تکامل خود به آبیاری همیشگی و مناسب نیازمند هستند برای همین در محدوده های خشک و کم آب این گونه از درختان قابلیت رشد خود را از دست خواهند داد . این درختان علاقه ی زیادی به رطوبت دارند به همین خاطر در شرایط آبرفتی و به ویژه در کناره های رودخانه ها و کانال های آبی که هوایی سرد و خنک دارند به خوبی می توانند رشد کنند . همچنین باید به این نکته اشاره داشت که آب مصرفی صنوبر ها نباید بیش از حد شور باشد ، PH آب مناسب برای گونه ها مختلف صنوبری باید بین ۷ تا ۸.۵ باشد . شرایط مناسب برای کاشت صنوبر
خاک مناسب برای رشد ایده آل درختان صنوبر بهتر است ۲۰ الی ۳۰ درصد با خاک رس ترکیب شود ، زمین برای کاشت این گونه ها مناسب است که فاقد سنگلاخ باشد و همچنین بهتر است شیب دار یا باتلاقی و ماندابی باشد و بهتر است که در معرض باد های گرم وسرد قرار نداشته باشد. خاک هایی که برای کاشت نا مناسب هستند عبارتند از ؛ خاک های فشرده ، خاک هایی که با ساختمان بد و خلل و فرج درشت می باشند . بهترین خاک ها برای صنوبر ها خاک های یکنواخت می باشند که مقدار رس آنها کمتر از ۳۰ درصد باشد . درختان صنوبر خیلی سریع و به صورت چشم گیر رشد می کنند و می توانند در مدت کوتاهی با تغذیه مورد نیاز خود را از طریق خاک جذب کنند .کود های شیمیای مورد نیاز برای تکامل بهتر این گونه عبارتند از : کود های ازت ، فسفر و پتاس .
