امروزه آموزش بهداشت در همه جا صورت می‌گیرد اما مدارس، اجتماعات، محلهای کار، مراکز مراقبتهای بهداشتی درمانی جهت آموزش، اهمیت بیشتری دارند؛ در بین اقشار مختلف یک جامعه، گروههای آسیب‌پذیر در اولویت بیشتری برای آموزش قرار دارند و در بین گروه‌های آسیب‌پذیر کودکان به خصوص در سنین دبستان به خاطر دارا بودن مخلوط دندانهای شیری و دائمی در اولویت آموزش بهداشت دهان و دندان قرار می‌گیرند.

مدارس، مسلما مناسب‌ترین و کاراترین مکان برای کار با کودک در هر جامعه است؛ مدرسه نقش بسیار مهمی در ارتقاء سلامت در مراحل بحرانی دوران کودکی و نوجوانی ایفا می‌کند که می‌تواند شخصیت دانش آموز، نگرش، مهارت و نیز آگاهی آنان را بهبود بخشد؛ به منظور رفع نیازهای اجتماعی، آموزشی روانی و بهداشتی دانش آموزان، باید آموزش معلمان و تقویت مداوم آنان مدنظر قرار گیرد.

مطالعات اخیر نشان داده است که دانش آموزان در مقاطع بالاتر، مشکلات بیشتری از نظر بهداشت جسمی و روانی دارند که احتمالا ناشی از توجه کم به آموزش بهداشت در برنامه‌های رسمی آنان است؛ بنابراین برنامه‌های آموزش بهداشتی که در سالهای اولیه مدرسه شروع می‌شوند، اثرات قابل توجه و مداومی در آگاهی، نگرش و رفتارهای بهداشتی دارند؛ از سوی دیگر برای موفقیت در اهداف جهانی، نقش مدارس در ارتقاء سلامت،آموزش معلمین بسیار توصیه شده است؛ مطالعات نشان داده است که سالانه حدود 51 میلیون ساعت از وقت مدرسه به دلیل بیماریهای دهان و دندان در کودکان از دست می‌رود.

کودکان، اغلب قادر به بیان کردن درد دندان خود نیستند، معلم ممکن است متوجه کودکی که دارای مشکل در عملکرد یا کودکی که اثرات درد، خستگی، اظطراب، تحریک پذیری، افسردگی را نشان می‌دهد باشد، با این حال معلمان اگر درباره مشکلات دندانی کودکان آگاهی نداشته باشند، نمی توانند این رفتارها را درک کنند؛ درد و عفونت ناشی از پوسیدگی دندان، اگر درمان نشود، می‌تواند منجر به مشکلاتی از قبیل مشکلات حین غذا خوردن، صحبت کردن، یادگیری شود.

اگر کودک از درد ناشی از مشکل دندانی رنج می برد، ممکن است حضور کودک را در مدرسه، رفاه و آسایش روانی و اجتماعی او را زمانی که در مدرسه است، تحت تاثیر قرار دهد؛ بنابراین آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت باید جزء اساسی در آموزش معلمان باشد.

مدرسه یک محیط ایده‌آل جهت ارتقاء بهداشت دهان و دندان فراهم می‌کند، مدرسه زمانی از سن کودک را پوشش می‌دهد که در آن دوران، کودکی به نوجوانی طی می‌شود؛ کودکان در این دوره به خوبی پذیرای آموزشهای ارائه شده هستند و عادتهایشان زودتر شکل می‌گیرد و تاثیر طولانی مدت دارد؛ علاوه بر این آموزشهای ارائه شده می‌تواند در طول سالهای مدرسه به طور منظم تقویت شوند؛ کودکان همچنین ممکن است با کسب مهارتهای شخصی که آنها را قادر به تصمیمگیری سالم می‌کند، به اتخاذ یک روش زندگی سالم و مقابله با شرایط استرسزا مانند خشونتها و درگیریها بپردازند.

مدرسه یک محیط حمایتی جهت ارتقاء بهداشت دهان و دندان فراهم می‌کند؛ به عنوان مثال تهیه آب سالم و امکانات بهداشتی جهت عمل مسواک زدن در مدرسه ضروری است؛ اگر مدرسه چنین امکاناتی را نداشته باشد، ارتقاء سلامت دهان و دندان، می‌تواند سبب ایجاد این امکانات اولیه در مدرسه باشد؛ محیط فیزیکی امن در زمین بازی، در واقع در تمام مدرسه می‌تواند به کاهش خطر صدمات دندانی در کودکان کمک کند؛ از همه مهمتر ممکن است مدرسه تنها مکانی باشد برای دسترسی به خدمات بهداشت دهان و دندان برای کودکانی که در معرض خطر بیماریهای دهان و دندان هستند، به ویژه در کشورهای درحال توسعه که با کمبود دندانپزشک موا‌جه هستند.

معلمان مدرسه می‌توانند با ارائه آموزشهای مناسب، نقش مهمی را در فعالیتهای بهداشت دهان و دندان ایفا کنند؛ مدارس می‌توانند یک شبکه و کانال ارتباطی در جامعه محلی باشند، فعالیتهای ارتقاء سلامت را می‌توان توسط کارکنان مدرسه در خانه و در سراسر جامعه گسترش داد؛ به همین ترتیب، از طریق دانش آموزان، پیامهای ارتقاء سلامت را می‌توان به دیگر اعضای خانواده منتقل کرد؛ مدارس می‌توانند نقش هدایت و راهنمایی در حمایت و تبلیغ بهداشت عمومی به ویژه بهداشت دهان و دندان داشته باشند.

در مورد بهداشت ضعیف دهان و دندان چطور باعث تهدید سلامتی می‌شود؟ نظر بدهید یا سوالتان را بپرسید.