لباس دارای ارزش های هویتی برای بزرگسالان و همچنین کودکان می باشد، به همین دلیل توجه به نوع مکانی که قرار است برویم ، رسمی یا غیر رسمی بودنش در نوع پوشش ما اهمیت دارد، کودکان در دنیای کودکانه خود تفاوت چندانی میان رسمی بودن و غیر رسمی بودن را نمی دانند انان برای انتخاب لباس مورد علاقه خود به سایر موارد توجه دارن که توضیح می دهیم. اغلب کودکان دوست دارند لباسی بر تن داشته باشند که در آن احساس راحتی داشته باشند، اما اغلب والدین اصرار دارند کودک مطابق سلیقه آنان لباس بپوشد چرا که دوست دارند کودکشان همیشه مرتب و منظم باشد. چرا كه اين دسته از پدر و مادرها چنين مي پندارند كه آراسته بودن كودك نشانگر مرتب و آراسته بودن والدين او است،برخي ديگر ممكن است لباسهاي كودك را مشابه لباس خود انتخاب نمايند. هيچ یك از اين مباني ارزشي، براي كودك مهم نيستند، او فقط دوست دارد كه لباسهايش راحت و مشابه ديگر همبازي هايش باشد تا در ميان آنها احساس تفاوت نكند و به موازات همه اينها به مقدار كافي زيبا باشد.
اهمیت توجه به نوع پوشش کودکان
ساختارهای روانی کودک معمولا همراه با شادی و تفکرات ساده است و مسایلی از قبیل کدورت و انتقام در آنها گذراست. انتخاب های آنها نیز همواره نشأت گرفته از همین نوع نگاه است. پس باید برای کودک لباس هایی انتخاب شود که بتواند این نوع نگاه و سلیقه را تامین کند.شادی و شاد زندگی کردن نشانه اصلی زندگی کودکانه است و اگر نوع انتخاب ها، از جمله انتخاب نوع پوشش برای کودکان مطابق با روحیه آنها نباشد، در آینده آنها را دچار مشکل خواهد کرد.
کودکان چه لباس هایی را بیشتر دوست دارند؟
معمولا کودکان رنگ های شاد و رنگ هایی که در آن فضای روانی خوبی نهفته باشد را بیشتر دوست دارند. طبق تحقیقاتی که به عمل آمده فضای روانی کودکان رنگ صورتی، آبی روشن، سرخ آبی و زرد لیمویی را بیشتر می پسندند و موضوع دیگری که در انتخاب کودکان بسیار نقش دارد این است که آنها دنیای کودکانه خود را دارند و نگرشی که والدین به دنیا دارند را ندارند.در واقع آنان به غیر از حس کودکانه خود نگرش دیگری به دنیا ندارند. مثلا در مراسم عزاداری، والدین با توجه به نگرش خود رنگ لباس را انتخاب می کنند که طبیعتا یک رنگ تیره است ولی برای کودک این نگرش تعریف نشده است و او باز لباس های مورد علاقه خود را انتخاب می کند.
تاثیر رنگ بر روحیه ی کودکان
آبی، قرمز، سبز، بنفش، نارنجی و زرد کودکان و نوجوانان به رنگ بیشتر از شکل واکنش نشان می دهند و با لذت تمام به آن دل می بندند. تحقیقات نشان داده کودکانی که در نقاشی های خود رنگ های سرد مانند آبی یا سبز را انتخاب می کنند، متفکرتر و سنجیده تر هستند. به کار بردن رنگ های قهوه ای و خاکستری نشان دهنده ناراحتی های درونی آنان است. استفاده آزادانه از رنگ قرمز توسط کودکان خصومت یا نیاز به صحبت را نشان می دهد و از طرفی هم بیانگر عشقی ساده و بی آلایش است. رنگ آبی در نقاشی کودکان بیانگر سازگاری، تمایل به اطاعت و کنترل یا سرکوب احساسات است و نیز کودکانی که زیاد از رنگ سبز استفاده می کنند، معمولا به طور محسوسی فاقد احساسات قوی و آشکار هستند. کودکان بندرت به رنگ های قهوه ای، سیاه یا خاکستری علاقه دارند. استفاده در هم و برهم از رنگ قهوه ای مشخصه اعتراض به والدین است.همچنین اگر کودک به طور مداوم از رنگ سیاه برای رنگ آمیزی استفاده کند، نشان دهنده اعتراض، ترس یا اضطراب است.