لباس محلی مازندران

لباس محلی مازندران از امل و بابل تا نوشهر ، چالوس، رامسر، کلاردشت و مرزن‌آباد پر از رنگ و شادابی و طراوت است. اما می‌توان تفاوت‌هایی در لباس‌های محلی این دو استان شمالی مشاهده کرد. مثلا زنان مازندرانی به جای دامن‌های بلند پرچین، دامن‌های کوتاه و پرچینی که به آن شلیته گفته می‌شود به همراه شلواری تیره که تمبان نام دارد، به تن می‌کنند. از دیگر بخش‌های لباس محلی زنان مازندران می‌توان به نیم ساق(شلواری تنگ از جنس مخمل و به رنگ‌های سبز، سفید یا قرمز)، جومه(پیراهنی بلند تا زیر زانو)، چادرشو(پارچه‌ای مربعی که به صورت سه گوش به کمر می‌بندند و یا هنگام عروسی چهره عروس را با آن می‌پوشانند)، چارقد(روسری گل گلی با رنگ‌های شاد و زیبا)و مندل که نوعی سربند و سراقوچ کلاهی زنانه برای نگهداری گیسوان بافته شده است، اشاره کرد.

لباس محلی مردان مازندران

لباس محلی مردان مازندران از پیراهنی به نام جومه، تمبان(شلوار سیاه رنگ)،لباده(تن پوش بلندی که با سال روی کمر بسته می‌شود) تشکیل می‌شود. مردان مازندرانی از کلاه‌های مختلفی استفاده می‌کنند که هر کدام با توجه به جنسشان کاربرد مختلفی دارند. یکی از این کلاه‌ها، کلاه نمدی است که بیشتر در فصل زمستان استفاده می‌شود. یا پوستین کلاه که از پوست بره درست می‌شود و بیشتر چوپانان از آن استفاده می‌کنند. شب کلاه هم کلاه ساده و کاسه‌ای شکلی است که در خانه و هنگام خواب از آن استفاده می‌شود. چوپانان مازندرانی تن پوش‌های مخصوصی دارند که از آن‌ها می‌توان شولا(لباس پشمی بلند)، کردک، بوشلوق(تن پوشی با آستین نمدی) و پستک(تن پوش نمدی کوتاه‌تر از شولا و بوشلوق) را نام برد. جرب(جوراب بلند)،کوش و شیخی کوش و چاروق هم از قدیمی‌ترین پاپوش‌های مردان مازندرانی محسوب می‌شوند.

لباس محلی زنان مازندران

شلیته یا چرخی شلوار، تمبون قمبلی :جنس این دامن پرچین و کوتاه معمولا ابریشم یا کتان های ظریف است که دورتا دور لبه پایینی آن را با نلباس محلی مازندرانوارهای سیاه تزیین می کردند که به این نوار سیاهک می گویند. امروزه از شلیته در جشن ها و رقص های محلی استفاده می شود. تمبان تنگه تمبان یا پشمبال :نوعی شلوار با الگوی ساده به رنگ تیره معمولا” از جنس پارچه ای سنتی کرباس و یا از جنس پارچه‌های تهیه شده از بازار به نام دبیت حاج اکبری است.در چین کمر تمبان به جای کش، نوار بلند کتانی یا کج استفاده می‌شود. نیم ساق :این پوشش هم نوعی شلوار است که به رنگ های سبز، سفید یا قرمز به جنس ابریشم یا مخمل است که توسط دختران و زنان جوان استفاده می شود و در زیر پیراهن پوشیده می شود. جومه: پیراهن و دامن یک سره از شانه تا زیر زانو است جنس این پیراهن معمولا” کتان یا چیت است. نیم تنه:نیم تنه یا جلیقه شبیه همان جلیقه های مردانه است که یقه ی آن هفت یا گرد و جلو باز است و چند دکمه می خورد. جلوی جلیقه پارچه یشمی به کار می رود و پشت جلیقه آستری است. گاه جلیقه را از جنس مخمل سرخ یا زرد و آراسته به سکه و پول‌های قدیمی تزیین می‌کنند در محل هزار جریب به این جلیقه سیمپوش می‌گویند. کلیجه :نوعی کت بلند است که در زمستان استفاده می شود از جنس مخمل رنگی که یراق دوزی شده است و با سکه های عراقی و رضا شاهی تزیین می شود. این کت آستین ساده بلند دارد. نوع دیگر آن با آستینی که تا روی آرنج می‌رسید به نام چکبن شناخته می‌شد. چادر شو : به چادر شب مربعی که به صورت سه گوش دور کمر بسته می شود و در عروسی سرو صورت عروس را با آن می پوشانند. جنس این پارچه در خانواده های اعیانی از ابریشم و مردم عادی از جنس کج استفاده می کنند. یا مخلوطی از هر دو.

چارقد:جنس چارقد وال، ململ، چیت یا ابریشم است و نوعی روسری چهارگوش و گلدار است که رنگی روشن دارد. از چارقد با رنگهای روشن و تزیینات نقره ای به اسم سرچنگک در محل شقیقه ها در جشن ها و مراسم ها استفاده می شود. گیس بند یا موباف: بند نازکی است که آن را با رشته‌های تابیده شده از نخ برن که معمولا” سفید رنگ است تهیه می‌کنند. از گیس بند برای بستن گیسوان بافته شده استفاده می‌شود. مندل : سربندی است از جنس کتان که آن را سه گوشه و روی چارقد استفاده می‌کنند. از مندل برای کارهای روزانه و زمان کشاورزی بیشتر استفاده می شود.

سراقوچ :برای پوشاندن موهای بافته شده از نوعی کلاه زنانه نخی استفاده می شود که لبه آن چین کش است به این کلاه سراقوچ می گویند. جوراب: جنس آن از پشم است و در رنگ‌های تیره بافته می‌شود. کوش : همان کفش است به جنس چرم و در رنگ های مشکی و قهوه ای. گالش: بیشتر در رفت و آمدهای روزانه استفاده می‌شود و از جنس لاستیک سیاه و کف آن قرمز رنگ است . چاروق : کفش مشترک مردان وزنان است جنس این کفش از چرم گاو و گاومیش و یا نمد است که کمی بزرگ‌تر از پا و لبه آن چین کش است . پاتوئه:نوعی پوشش برای زمستان است و دارای گرماست. پاتوئه نوعی شال ابریشمی بلند است که دور پا پیچانده می شود و سپس با ریسمان های بلندی آن را می بندند.