معرفی انواع بازی کودکان

بازی کودک:

بازی کودک عبارت است از هرگونه فعاليت جسمی يا ذهنی هدف دار که به صورت فردی يا گروهی انجام می شود و موجب کسب لذت و برآورده شدن نيازهای کودک می شود.

کودکان نقاط قوت و ضعف خود از جمله تمايل به فرمان دادن يا فرمان بردن، تهاجم يا تسليم، اجتماعی بودن يا منزوی بودن و همچنين احساسات دوستانه يا خصمانه، افسردگی يا شادی، اميال و آرزوهای خود را از طريق بازی نشان می دهند.

کودکان به بازی های متفاوتی می پردازند که هر کدام از بازی های کودک نشان دهنده يکی از احساسات آنها می باشد. کودکان برای بيان رفتارهای پرخاشگرانه خود به بازی هايی می پردازند که در آن بازی بتوانند با حمله و تخريب پديده های عادی و معنوی راهی برای بروز خشم خود پيدا کنند.

بازیهای نمادی (سمبولیک)

بازی های نمادی که نقطه اوج بازی های کودکانه است از حدود یک و نیم یا دو سالگی آغاز می شود و در پنج و شش سالگی به کمال خود می رسد و تا هشت و نه سالگی نیز ادامه می یابد. در واقع بازی نمادی زمانی آغاز می شود که کودک نیز به تدریج زبان می گشاید و توانایی کاربرد علایم و نمادهای زبان را دارد.

بازی های نمادی با تقلیدی و نمایشی متفاوت است، در بازی های تقلیدی و نمایشی کودک با استفاده از وسایل موجود به برون فکنی یا درون فکنی امیال و خواسته های خود می پردازد و از این طریق به لذتی درونی و برونی دست یافته و خود را از قید تنش ها رها می سازد.

در هر دوی این بازیها (تقلیدی و نمایشی) کودک سعی دارد تا به اشیا و وسایل واقعی موجود در محیط خود دست یافته و با آن وسایل به بازی مبادرت ورزد، اما در بسیاری از مواقع محدودیت ها مانع دستیابی کودک به ابزار و وسایلی است که در بازی به آنها نیاز دارد.

در این مرحله است که کودک برای حل مشکل خود به بازیهای نمادی رو می آورد، عناصر جدیدی وارد بازی کودکان می شوند. واقعیت ها تغییر شکل می یابند. اشیایی که وجود ندارند به وسیله اشیای دیگر نمایش داده می شوند.

بازی های کودکان به بـــــازی گروهی کودکـــــان گفته می شود که ممکن است توسط بزرگسالان نیز انجام شود که معمولاً در کوچه، مدرسه یا حیاط خانه ها انجام می شود. بازی های ورزشی شناخته شده مانند فوتبال شامل این موضوع نمی شوند.

انواع بازی کودکانه

اینکه کودک چگونه بازی می کند و چه نوع بازی می کند تا حد زیادی بستگی به سن او و حد تکامل او دارد.

بازی ها با توجه به محتوای آنها و تمایلات و گرایش های کودک که نشأت گرفته از اوضاع و احوال درونی اوست و بر اساس نگرش و دیدگاهی که نظریه پردازان روان شناسی نسبت به کودک دارند به انواع مختلفی تقسیم می شوند.

بازی های جسمی

این نوع بازی ها از قدیمی ترین انواع بازی هستند. کودک برای خارج کردن انرژی اضافی بدن خود یا رهایی از خمودگی و خستگی، اوقاتی را به بازی‏ های جسمی اختصاص می‏ دهد. بازی های جسمی می توانند به صورت گروهی و انفرادی یا ترکیبی از هر دو باشند.

در بین بازی ها، بازی های تقلیدی، نمایشی، نمادی، و تخیلی به دلیل اهمیتی که در شناخت و بررسی وضعیت روحی، روانی و درمانی کودک دارند، و از آنجا که کودکان هم تمایل بیشتری به این بازی ها دارند و وجوه اشتراک این بازیها که تشخیص آنها را قدری مشکل می سازند لذا اولویت را به بررسی و بیان این بازیها داده ایم.

بازی های تقلیدی

غریزه تقلید یکی از غرایز نیرومند و ریشه دار در انسان است. به برکت وجود همین غریزه است که کودک بسیاری از رسوم زندگی، آداب معاشرت، غذا خوردن، لباس پوشیدن، طرز تکلم، ادای کلمات و جمله ها را از پدر و مادر و سایر معاشران فرا می گیرد و به کار می بندد. انسان در تمام طول عمر کم و بیش از دیگران تقلید می کند اما در سنین بین یک سالگی تا پنج سالگی بیشتر از این قوه استفاده می کند.

کودکان ابتدا تقلید را از پدر و مادر خود شروع می کنند، به این ترتیب که اکثر فعالیتهای والدین خود را در خانه تقلید می کنند. پسران کارها و مشاغلی را تقلید می کنند که بیشتر مربوط به مردان است و دختران علاقه مندند که فعالیتهای مربوط به مادران را تکرار کنند. مثلاً پسرها دوست دارند که نقش بنا، دست فروش، مغازه دار، راننده، پزشک، خلبان، پلیس و ... را بازی کنند در حالی که دخترها ذوق فراوان دارند که در نقش مادر و پرستار کارهایی از قبیل تمیز کردن خانه، آشپزی، شستشو و اطو زدن لباسها و غیره را به صورت بازی انجام دهند.