نقاشی یکی از قدیمی ترین و محبوب ترین هنرها است که از زمان های گذشته تا کنون به اشکال مختلف خلق شده است. در واقع میتوان گفت که غارنشینان اولین کسانی بودند که این هنر را بر روی دیوار غارها به نمایش گذاشته اند. نقاشی هسته اصلی چگونگی ابراز حالات انسانی از قبیل امیدها، رؤیاها، ترس ها و ... است. با گذشت زمان تعداد زیادی از سبک های مختلف به وجود آمده اند که هنر نقاشی را متنوع و متحول کرده است.
اگر برای اولین بار وارد دنیای هنر و نقاشی شده اید، بهتر است پیش از انجام هر کاری با سبک های مختلف نقاشی آشنا شوید و سعی کنید برای شروع یک سبک و یا تکنیک را انتخاب کنید. در واقع سبک هنری توضیح می دهد که چرا یک اثر هنری به لحاظ اجرایی متفاوت از دیگر آثار به نظر می رسد. این پنجره ای به فرآیند خلاقیت هنرمند است تا به شما کمک کند دیدگاه، موضوع و احساسات هنرمند را بر روی بوم را درک کنید.
دفتردستک سعی دارد که در این مقاله شما را با انواع سبک نقاشی آشنا کند.
- سبک نقاشی رئالیسم (Realism)
رئالیسم یک سبک هنری در نقاشی است که هدف آن ارائه بازتابی از دنیای واقعی به بیننده است. نقاش سعی می کند موضوع را همانطور که در زندگی واقعی به نظر می رسد به تصویر بکشد. هنر رئالیسم بدون پیروی از قواعد تئوری هنری رسمی است. همچنین هنرمند زمان و تلاش زیادی را صرف ایجاد تصویری دقیق از اشکال و اشیاء در محیط، پرسپکتیو (ایجاد توهم عمق)، ترکیب بندی خوب، نور و تاریکی و رنگ می کند.
رئالیسم سبک غالب نقاشی از دوره رنسانس بوده است. هنرمند از پرسپکتیو برای ایجاد عمق در فضا استفاده می کند و ترکیب بندی و نور را طوری تنظیم می کند که موضوع واقعی به نظر برسد. "مونالیزا" لئوناردو داوینچی یک نمونه کلاسیک از این سبک است.
- سبک نقاشی سورئالیسم (Surrealism)
سوررئالیسم یک سبک هنری مدرن است که مفاهیم مختلف انتزاعی را در کنار هم قرار می دهد تا جلوه ای شگفت انگیز را خلق نماید. سورئالیسم برای اولین بار در قرن بیستم به یک جنبش تبدیل شد. تصاویر کاملاً شناخته شده به صورت واقع گرایانه نقاشی می شوند، سپس در چارچوبی مبهم، متناقض یا تکان دهنده بازسازی می شوند و از تنظیمات و شرایط معمول خود حذف می شوند. نقاشی های سورئالیستی اغلب غیرمنطقی هستند و رؤیاها و تخیل هنرمند را با چشم اندازهایی بیان می کنند که بر ناخودآگاه تأکید می کند تا منطق!
هنرمندان از سوژه های معمولی موجودات عجیب و غریب خلق کرده و موقعیت های ناراحت کننده و غیرمنطقی را اغلب با دقت عکاسی نقاشی میکنند! هنر سورئالیستی شامل بی نظمی، کنار هم قرارگیری های غیرمنتظره و عنصر غافلگیری است.
سوررئالیسم یک سبک هنری مدرن است که مفاهیم مختلف انتزاعی را در کنار هم قرار می دهد تا جلوه ای شگفت انگیز را خلق نماید. سورئالیسم برای اولین بار در قرن بیستم به یک جنبش تبدیل شد. تصاویر کاملاً شناخته شده به صورت واقع گرایانه نقاشی می شوند، سپس در چارچوبی مبهم، متناقض یا تکان دهنده بازسازی می شوند و از تنظیمات و شرایط معمول خود حذف می شوند. نقاشی های سورئالیستی اغلب غیرمنطقی هستند و رؤیاها و تخیل هنرمند را با چشم اندازهایی بیان می کنند که بر ناخودآگاه تأکید می کند تا منطق!
هنرمندان از سوژه های معمولی موجودات عجیب و غریب خلق کرده و موقعیت های ناراحت کننده و غیرمنطقی را اغلب با دقت عکاسی نقاشی میکنند! هنر سورئالیستی شامل بی نظمی، کنار هم قرارگیری های غیرمنتظره و عنصر غافلگیری است.
- سبک نقاشی پینترلی (Painterly)
این سبک زمانی ظاهر شد که انقلاب صنعتی اروپا را در نیمه اول قرن نوزدهم فرا گرفت. در گذشته، نقاشان برای از بین بردن ضربه های قلم مو یا بافت از نقاشی های خود زحمات زیادی می کشیدند. اما در این سبک هنرمند سعی نمی کند اثر قلم موی خود را که به صورت آزاد و سریع اعمال شده است؛ پنهان کند. در واقع در این سبک از نقاشی موضوعات به صورت واقع گرایانه ارائه می شدند؛ با این حال نقاشان هیچ تلاشی برای پنهان کردن کارهای فنی خود نمیکنند. همچنین رنگ نیز نباید به صورت ضخیم اعمال شود. لایه های نازک رنگ با استفاده از این سبک هنری به زیبایی هر چه تمامتر خود را به نمایش میگذارند.
تأکید اصلی این سبک در نقاشی ضربه های قلم مو و خود رنگدانه ها است. هنرمندانی که در این سبک کار می کنند سعی نمی کنند آنچه را که برای ایجاد نقاشی استفاده شده است با صاف کردن بافت یا آثار باقی مانده در رنگ توسط قلم مو یا ابزار دیگری مانند کاردک پنهان کنند. نقاشی های هانری ماتیس نمونه های عالی این سبک هستند.
- سبک نقاشی امپرسیونیسم (Impressionism)
امپرسیونیسم یک سبک نقاشی است که بیشتر به قرن نوزدهم مربوط می شود. امپرسیونیسم سبکی از نقاشی است که ظاهری خشن و ناتمام دارد و با ضربات قلم موی کوچک و نازک مشخص می شود. موضوع معمولاً سوژه های طبیعی است. نقاشی های امپرسیونیستی اغلب در فضای باز نقاشی می شوند تا نور طبیعی خورشید و رنگ سوژه ها را به تصویر بکشند. سیاه به ندرت استفاده می شود زیرا هنرمندان امپرسیونیست ترکیب و استفاده از رنگ های تیره و رنگ های مکمل را ترجیح می دهند. امپرسیونیسم بیشتر نمایشی از برداشت یک هنرمند است که سعی نمی کند در جزئیات دقیق باشد، بلکه بیشتر شبیه به بیان احساسات قلب است. این سبک هنری در جایی بین اکسپرسیونیسم و رئالیسم قرار دارد، این سبک با تمرکز بر نورپردازی دقیق اما بدون تأکید بر یک صحنه واقع گرایانه می باشد.
- سبک نقاشی فوویسم (Fauvism)
- سبک نقاشی فوویسم (Fauvism)
فوویسم یک جنبش هنری است که در آغاز قرن بیستم تأسیس شد. سبک فوویستی که با رنگهای تند، قلم موهای بافت دار و تصاویر غیرطبیعی اش مشخص می شود، نقطه ای مهم در هنر اوایل قرن بیستم بود.
از برخی جهات هنرمندان فوویسم به عنوان امتداد هنرمندان امپرسیونیسم که در آغاز قرن حاضر کار می کردند ظهور کردند. فوویسم ها به واسطه روشی که مستقیماً از طبیعت نقاشی می کردند، گاهی با سبک امپرسیونیسم مرتبط می شوند. با این حال بر خلاف امپرسیونیسم ها، فوویسم ها توجه خاصی به تسخیر احساسات در موضوعات خود داشتند. فوویسم ها اغلب با نقاشی پرتره، مناظر و رنگ ها، دنیای طبیعی را با جلوه ای بیشتر بر روی سطح بوم خلق می کردند. فوویسم بسیاری از جنبش های هنری را با هم ترکیب می کند و همه چیز را از اکسپرسیونیسم آلمانی گرفته تا نئو امپرسیونیسم را به عاریت می گیرد.
ویژگی های معمولی فوویسم در توانایی آنها در ظاهر بی زمان و نوآورانه منحصر به فرد است. امروزه هنرمندان به استفاده از رنگ های جسورانه و قلم موی قاطع برای خلق آثار هنری پر جنب و جوش ادامه می دهند. چه با استفاده از ضربات قلم مو، از رنگ های اشباع شده یا نگاهی تازه به چشم انداز، نگرانی های فوویسم را می توان بارها و بارها در دنیای هنر معاصر تشخیص داد.
- سبک نقاشی اکسپرسیونیسم (Expressionism)
اکسپرسیونیسم سبکی از هنر است که به رئالیسم نمی پردازد. در این سبک تصاویر و صحنه ها اغلب تحریف می شوند یا با رنگ های ماورایی و زنده رنگ آمیزی می شوند که با واقعیت همخوانی ندارند. در عوض تمرکز بر ایده ها یا احساسات هنرمند است که از طریق رسانه هنر بیان می شود.
ریشه های مکتب اکسپرسیونیسم آلمانی در آثار ونسان ون گوگ، ادوارد مونش و جیمز انسور نهفته است؛ که هر کدام در بین سالهای ۱۸۸۵-۱۹۰۰ سبک نقاشی بسیار خاصی را تکامل دادند. این هنرمندان از امکانات بیانی رنگ و خط برای کشف مضامین دراماتیک و پر از احساسات، برای انتقال احساس ترس، وحشت یا صرفاً برای تجلیل از طبیعت استفاده می کردند. آنها از بازنمایی تحت اللفظی طبیعت جدا شدند تا دیدگاه ها یا حالات ذهنی بیشتری را بیان کنند.