دست یابی به تکنولوژی بتن مسلح از سال ۱۸۵۰ میلادی در فرانسه آغاز شد و استفاده از آن را در ساخت اسکلت بتنی به اواخر سده ۱۸ میلادی بر می گردد. در اوایل قرن ۱۹ میلادی اولین ساختمان چند طبقه بتنی در پاریس ساخته شد. پس از آن با توجه به پیشرفت های تکنولوژی، ساخت سازه های بتنی نیز پیشرفت شایانی داشت. لازم به ذکر است اولین سازه اسکلت بتنی ایران در تهران ساخته شد.
اسکلت بتنی چیست؟
اسکلت بتنی در واقع یک قاب به هم پیوسته از اعضایی است که هر کدام محکم به یکدیگر متصل هستند. سازه های اسکلت بتنی در ۹۹.۹ درصد موارد، دارای اتصالات خمشی می باشند. انواع دیگری از اتصالات از جمله اتصالات لولایی وجود دارند که در سازه های فولادی استفاده می شوند. عمده وظیفه اسکلت های بتنی، مقاومت در برابر بارهای مختلفی است که در طول زمان به آن وارد می شود.
بارهای مرده: نیروی وارد شده بر ساختمان که شامل وزن اجزا سازه مانند دیوارها، نماها و موارد مشابه است.
بارهای زنده: نیرویی است که از وزن ساکنان و دارایی ها از جمله مبلمان، قفسه ها و غیره به اسکلت وارد می شود. معمولا این بارها در آیین نامه های ساختمانی مشخص می شوند و با توجه به فضای مورد نظر، بار زنده متفاوت خواهد بود، به عنوان مثال، بار زنده فضا مسکونی، اداری، صنعتی با یکدیگر متفاوت هستند. معمولا بار زنده برای منازل مسکونی حداقل ۲۰۰ کیلوگرم بر مترمربع، ادارات ۲۵۰ کیلوگرم بر مترمربع و صنعتی را ۱۰۰۰ کیلوگرم بر مترمربع که همان ۱ تن در متر مربع است.
بارهای دینامیکی: این بارها معمولا در پل ها و زیرساخت های مشابه رخ می دهند.
بارهای باد: در نظر گرفتن بار باد به ویژه برای ساختمان های بلند یا ساختمان هایی با سطح وسیع بسیار با اهمیت است. ساختمان ها طوری طراحی شده اند که در برابر باد معمولی نیاز به اقدامات خاصی ندارند؛ اما در بعضی از مناطق خاص، بادهای شدیدی وجود دارند که بایستی نیروی باد در طراحی سازه اعمال شود.
بارهای زلزله: در هنگام زلزله، زمین به شدت ساختمان را به صورت افقی و عمودی تکان می دهد. این امر می تواند باعث فروپاشی ساختمان شود. هر چه ساختمان سنگین تر باشد، نیروی وارده بر آن بیشتر است. پس لازم است بارهای زلزله در طراحی سازه اعمال گردند.