طلای زرد
طلای زرد همان چیزی است که وقتی طلای خالص را تصور میکنیم، به آن فکر میکنیم. همانطور که در بالا توضیح داده شد، طلای زرد میتواند در عیارها و در نتیجه قیمتهای متفاوتی وجود داشته باشد. در ایران طلای 18عیار بیشتر متداول است و عموماً از طلا، مس و نقره تشکیل شده است.
طلای سفید
طلای سفید آلیاژی از طلا و فلزات سفید مانند نقره، پلاتین، پالادیوم یا نیکل است. طلای صورتی و طلای سبز هم در مقاطع خاصی از تاریخ، طلای سفید نامیده شدهاند. وقتی طلای سفید با نقره ترکیب میشود، سختتر میشود، درحالیکه پالادیوم، آلیاژ شکلپذیرتری ایجاد میکند. طلای سفید بهدلیل ماهیت گسترده خود در عیارها و قیمتهای متفاوتی وجود دارد.
طلای سبز
طلای سبز، یکی از رنگهای طبیعی انواع طلا است که توسط مردم لیدیا – ساکنان باستانی شبه جزیره آناتولی – کشف شد. لیدیاییها احتمالاً اولین مردمی بودند که از سکه بهعنوان ارز استفاده و ارزش پول خود را دستکاری کردند تا از مبادلات خود با سایر کشورها سود ببرند.
طلای صورتی یا رز گلد
طلای صورتی یا رزگلد در اوایل دهه 1800 مورد علاقه اشراف روسیه بود. پس از انقلاب اکتبر در سال 1917، اشراف به غرب گریختند و از این قطعات برای بهدست آوردن ثروت در کشورهای جدید استفاده کردند. در دهه 1920 بهتدریج این فلز از مد افتاد و در سالهای اخیر دوباره مد شد. رزگلد یک آلیاژ طلا-مس است که با طلای قرمز و صورتی ارتباط نزدیک دارد، وجه تمایز آن نسبت طلا به مس و افزودن یا عدم افزودن نقره است.
طلای آبی
طلای آبی یک پدیده نسبتاً جدید است که هنوز مورد توجه قرار نگرفته است. طلای آبی، آلیاژی از طلا و گالیم یا ایندیم است و معمولاً در سطح خلوص حدود عیار 11 قرار میگیرد و نسبتاً بادوام و ارزان است. طلای آبی روشن عموماً قطعات نقره استرلینگ است که با طلا اندود و با عامل آبی رنگ شده است.
طلای مایل به سبز
سابقه طلای مایل به سبز به قرن ششم قبل از میلاد باز می گردد. همانطور که در بالاتر گفته شد، طلای سبز بهعنوان ارز توسط مردم لیدیا در ترکیه امروزی مورد استفاده قرار گرفت. اما در مصر باستان از طلای مایل به سبز بهعنوان طلای سفید یاد میشد و برای سازههای مقدس مانند اهرام به کار میرفت. این آلیاژ از سال 1980 برای جایزه نوبل استفاده شده است. طلای مایل به سبز در نسخههای 18 عیار (75 درصد طلا) و 14 عیار (58.5 درصد طلا) عرضه میشود که سایه آن بهدلیل سطوح طلا، نقره، مس، روی و کادمیوم و نیکل مورد استفاده در تولید آن متفاوت است.
طلای طوسی
طلای خاکستری یا طوسی نوعی طلای سفید آلیاژ طلا-پالادیوم و بسیار نرم است که استفاده محدودی دارد.
طلای بنفش
طلای بنفش یک آلیاژ طلا-آلومینیوم است که بهندرت برای جواهرات استفاده میشود، چون افزودن آلومینیوم باعث شکننده شدن طلا میشود. بههمین دلیل، علیرغم عیار بالا (معمولاً 88٪ طلا قرار دارد)، معمولاً بهجای یک قطعه جواهر در انگشتر یا دستبند طلا استفاده میشود.
طلای قرمز
طلای سرخ یک آلیاژ طلا با حداقل یک فلز دیگر (مثلا مس) است. این طلا هم مثل طلای رزگلد در اوایل قرن نوزدهم در روسیه رایج و به طلای روس نیز معروف بود، اگرچه این اصطلاح، دیگر منسوخ شده است. سایه عمیق و غنی طلایی مایل به قهوهای این رنگ طلا ظاهر خاکی و روستایی شبیه به رنگ برنز به آن میدهد.
طلای مشکی
طلای سیاه را می توان با 3 روش اکسیداسیون، رسوب شیمیایی بخار و پتینه کردن ساخت.
تاثیر رنگ طلا بر قیمت آن
رنگ انواع طلا نشاندهنده موفقیت، ثروت و تجمل است که احساس عظمت و پیچیدگی را برمیانگیزد. درواقع، خواص درخشنده و جذاب طلا، آن را به نمادی از ثروت و رفاه تبدیل میکند. تأثیر روانی رنگ طلا بر قیمت آن نیز مانند عیار واقعی طلا بسیار مهم است چون پاسخهای احساسی قوی ناشی از جاهطلبی و قدرتطلبی افراد را برمیانگیزد. معمولا گرانترین طلا، طلای 24عیار زرد یا شمش است اما ممکن است سایر رنگها هم به نسبت کمیاببودن فلزات آلیاژی که دارند، گرانتر یا ارزانتر باشند.