میتوان به فضاهای سبز موجود در شهرها اشاره کرد که نقش بسزایی در خلق منظر شهری متفاوت دارند.در میان عناصر طبیعی تاثیرگذار در منظر شهری، درختان به خاطر ساختار و بافت ویژهای که دارند اهمیتی دو چندان پیدا میکنند. درختان نیز همانند بناها دارای ساختارهایی هستند که منجر به ایجاد یک سبک معماری گیاهی میگردند. متناسب با تغییر و تحول شهرها در دورههای مختلف، معیارهای انتخاب درختان نیز دستخوش تغییر شده است.
از سوی دیگر، اصولاً شهرها با یک نسبت بالایی از فضای باز روبرو هستند که هر کدام از آنها وضعیت فیزیکی خاصی را دارند. از جملهی این فضاها، میتوان به خیابانها، میادین و فضاهای اطراف پارکینگها اشاره کرد که ملاک انتخاب درخت و پوشش گیاهی برای هر کدام متفاوت است. در این زمینه معمار منظر شهری وظیفه انتخاب گیاهان مناسب و سازگار با محیط را بر عهده دارد.
درختان از روی اندازه، شکل، ترکیبات رنگ و یا تباین با عناصر دیگر و حتی به خاطر بافت یا عطرشان برگزیده میشوند، زمان تشکیل یا افتادن برگها، نوع سایه یا اندازه تاج درخت بر انتخاب آن تاثیر دارد. اوضاع زیست محیطی در محیطهای شهری متغیرتر از دیگر محیطهای انسان ساخت است، سایه ساختمانها، وضعیت نور، باد، دما و خاک از محلی به محل دیگر متفاوت است. در بین عوامل اقلیمی، نور خورشید به دلیل تأثیر مستقیم بر رشد درختان، نقش مهمیدر انتخاب محل کاشت درختان دارد. درختان هر جا که رشد کنند باید در فصل رویش حداقل ۳ تا ۴ ساعت نور مستقیم خورشد داشته باشند، بنابراین جهت خیابان با توجه به ارتفاع ساختمانها و ساعات تابش نور نقش مهمیدر تعیین محل کاشت دارد. حتی درختان باید ۱۰ـ۸ فوت از دیوار ساختمانها فاصله داشته باشند تا سایه ساختمانها مانع تابش نور نباشد.

فضا در اطراف خانهها، پارکهای عمومیو زمینهای مدرسه به سهولت یافت میشود، اما در بخشهای پارکینگ و در امتداد خیابانها فضای کافی در صورتی که در طول طراحی برای آن فضایی در نظر گرفته شده باشد، در اختیار خواهد بود. فضا برای درختان باید در سراسر محیط سنگفرش شده پراکنده شود، چنین فضاهایی باید به حدی بزرگ باشند که وقتی درختان رشد میکنند، سایهی خود را روی ماشینهای پارک شده بیندازند. محیطی که با سنگفرش احاطه شده باید فضایی میدان مانند به طول ۶ پا در کنار خود داشته باشد.
کاشت درختان نابالغ یکی از موثرترین و اقتصادیترین راههای تلطیف محیط شهری است، جایگزینی درختان جدید به جای قدیمی، کاشت گیاهان روی پشت بام، دیوارها، پیادهروها، باعث ارتقاء محیط زیست شهری و تلطیف محیط میشود.
درختان برای ایجاد تغییر در هویت بصری شهر باید به اندازه کافی بزرگ و تعدادشان زیاد باشد تا قادر به ایجاد جلوهی خاصی در سیمای شهر شود . بهترین مقیاس برای تاثیر بصری درختان حجم شاخه و برگ آنهاست. کاشت درختان نزدیک جداول شکل پیوسته از شاخهها را ایجاد میکند که همچون پرده ای سبز و عمودی باعث تقویت فضای پیاده میشود.از این رو استفاده از درختان کوتاه برای فضای خیابان مناسب به نظر نمیرسد چون فضای خیابان را قطعه قطعه کرده و نیازهای توازن برای فضای شهری را رفع نمیکند. اگر درختان خیلی دور از هم قرار گیرند، هر درخت یک ساختار متراکمتر با شاخههای نزدیک به زمین ایجاد میکند که این فاصله تضاد نور و سایه را ایجاد کرده و باعث تأکید بر روی درخت منفرد میشود.
نتیجه در هر حال یک پیادهروی شهری (جلوهای از فضای شهری) بدون درخت مثل یک ساختمان بدون سقف است. بنابراین درختان در شهرهای امروزی و ایجاد منظر مناسب شهری نقش بسزایی دارند، حتی اگر فاقد ارزش کاربردی باشند. در حقیقت درختان یک فرصت برای خلق ترکیبات بدیع شهری با ترکیب هنر، مجسمهسازی و معماری در توازن و وحدت بصری شهری به دست میدهند.در شهرهای سیمان زده امروزی که نگاه آدمیدر پس دیوارهای بلند محصور مانده است، درختان نقش حائل میان انسان و محیط انسانی ساخت را ایفا میکنند و مفاهیمیچون تاکید، تکرار و تضاد را بدون استفاده از ساختارهای مصنوعی و با تاکید بر ویژگیهای طبیعیشان در محیطهای شهری القا کرده و در نهایت به وحدت بصری شهری امروزی یاری میرسانند.



