تاریخچه تراکتور در جهان
درگذشته برای گرداندن تسمه و چرخ تسمه یا تأمین توان مورد نیاز کارهای کشاورزی از ماشینهای بخار اولیه استفاده میشد. این ماشین ها خودرو نبودند و اغلب به کمک دام از نقطه ای به نقطهٔ دیگر در مزرعه کشیده میشدند. اولین قدم در تحول ماشینهای بخار، تبدیل آنها به تراکتورهای کششی بود که در دهه 1850 اتفاق افتاد.
در سال 1912 سازندگان موفق شدند تراکتورهایی با موتور بنزینی به بازار عرضه نمایند. با اختراع موتور دیزل توسط دکتر ردلف دیزل این نوع موتور به عنوان مولد توان بر روی تراکتورها نصب گردید که خود فصل جدیدی در صنعت تراکتورسازی به شمار می رفت.
درسال های اخیرصنعت تراکتورسازی در جهان پیشرفت چشمگیری داشته است. اکنون تراکتورها مجهز به اتاقک راننده با کلیه وسایل و تجهیزات از جمله وسایل ایمنی می باشند. توان این گونه تراکتورها زیاد و دارای جعبه دنده های خودکار، چهار چرخ محرک و فرمان هیدرولیک هستند.
تاریخچه تراکتور در ایران:
استفاده از تراکتور و ماشی نهای کشاورزی در ایران به دنبال اولین نمایشگاه ماشینهای کشاورزی که در سال 1300 شمسی در تهران برگزار شد متداول گردید.در سال 1308 شمسی اولین تراکتور نفتی ساده برای مدرسه عالی فلاحت در شهرستان کرج خریداری گردید تا دانشجویان بتوانند با روش کار آن آشنا شوند و آن را در مزارع برای عملیات کشاورزی به کار ببرند.آغاز فعالیت بنگاه توسعه ماشینهای کشاورزی در سال 1331 شمسی بود. درحقیقت این اقدام، نقطهٔ شروع ماشینی کردن کشاورزی ایران به شمار می رود.در سال 1345 شمسی تعدادی تراکتور یونیورسال از کشور رومانی وارد و در اختیار کشاورزان مستعد گذارده شد. از سال 1353 شمسی پس از تأسیس کارخانهٔ تراکتورسازی تبریز ، این کارخانه شروع به وارد کردن تراکتور مسی فرگوس1 و مونتاژ آن نموده است.
به موازات این کارخانه ، کارخانهٔ جان دی2 اراک در سال 1352 شروع به مونتاژ تراکتور جان دیر کرده بود. درحال حاضر اغلب قطعات تراکتور در داخل کشور ساخته میشود به طوری که تولید و مونتاژ انبوه تراکتورها علاوه بر مصارف صنعتی و کشاورزی در داخل به کشورهای دیگر نیز صادر می شود
کاربردهای تراکتور
کاربردهای تراکتور را می توان در قالب سه نوع توان تولیدی و ساختار آن به شرح زیر توضیح داد:
• 1- وسیله کشنده. ادواتی چون لندلولر(ماله)، غلتک ها، دیسک های سنگین و غیره به مالبند ثابت تراکتور قلاب شده و به وسیله آن کشیده می شوند.
• 2- تامین حرکت دورانی. میل گردان ماشین هایی چون دروگرها و چاپرها به محور تواندهی متصل می شوند تا حرکت دورانی قطعات آن تامین گردد در حالی که خود ماشین ها به اتصال سه نقطه یا قلاب مالبند تراکنور بسته می شوند.
• 3- راه اندازی ماشین های ثابت مثل آسیاب ها، پمپ های آبیاری، مولدهای برق، خرمنکوب ها و غیره به وسیله تسمه فلکه یا محور تواندهی.
• 4- راه اندازی وسایلی چون بذر کارها، کود پاش افشان ها و بعضی از جاروها به وسیله محور تواندهی چرخ گرد. سرعت دورانی بعضی از قطعات این ماشین ها مثلاً موضع بذر کارها، صفحه دوار کودافشان و انگشتی های جارو باید متناسب با سرعت پیش روی تراکتور باشد.
• 5- تنظیم خودکار کشش ادوات در خاک و ارتفاع ماشین ها از سطح زمین به وسیله دستگاه های کنترل با کشش و موقعیت هیدرولیک.
• 6- تامین توان هیدرولیکی برای جک ها و سایر موتورهای هیدرولیکی بیرون تراکتور.
• 7- عملیات وجین و تنک با تنظیم فاصله مرکز به مرکز چرخ های عقب و جلو تراکتور به منظور متناسب ساختن آن ها با فاصله خطوط کشت برای کولتیواتور زدن و غیره.
• 8- به عنوان بیل مکانیکی، تیغه یا چرثقیل با نصب این ادوات در جلو یا عقب تراکنور.
• 9- حمل ادوات سوار نیمه سوار و دنباله بند.
انواع تراکتورها
کاربردهای گوناگون تراکتور، که بر اثر تحول تدریجی آن به دست آمده، موجب شده است که طبقه بندی های متعددی برای آن به وجود آید. یک طبقه بندی توصیفی بر اساس نوع فرمان، ساختمان شاسی و اجزای کششی در زی آمده است.
• 1- تراکتور زنجیری
• 2- تراکتور ردیف کار یا استاندارد
• 3- تراکتور پا بلند
• 4- تراکتور کارهای عمومی واحد زراعی
• 5- تراکتورهای مخصوص باغ میوه
• 6- تراکتور یونیور سال یا تراکتور جامع و کامل
تراکتورهای زنجیری: این تراکتورها امروزه کمتر از زمانی که به بازار عرضه شدند اهمیت دارند. معمولاً زمانی به کار می رود که خاک خیلی سخت و نرم بوده و یا پایداری چرخ های تراکتور مد نظر باشد. در بدو امر تراکتورهای زنجیری بزرگتر از تراکتورهای چرخدار بودند به همین دلیل در مزارع بزرگ به کار می رفتند.
تراکتور استاندارد: ابتدا برای عملیات کششی به کار می رفت. در این تراکتور چرخ های عقب محرک اند و گرانیگاه آن تقریباً در فاصله یک یوم بین محور چرخ های عقب و جلو، نزدیک به محور چرخ های عقب قرار دارد. تراکتور استاندار گاهی تراکتور کشورهای غربی نیز نامیده می شود و فاقد دستگاه اتصال سه نقطه ای می باشد.
تراکتورهای پا بلند: معمولاً تغییر شکل یافته تراکتورهای ردیف کار(استاندارد) است و به خصوص برای محصولاتی که ارتفاع زیادی دارند مانند نیشکر طرح ریزی شده اند.
تراکتور کارهای عمومی واحد زراعی: در این تراکتورها فاصله شاسی از زمین عموماً کمتر ز تراکتورهای استاندارد است. این تراکتورها برای اکثر عملیات مزرعه یا چراگاه مناسب و اغلب مجهز به یک بارکن جلو است. از این تراکتور برای پاک کردن اصطبل دام ها می توان استفاده کرد.
تراکتور باغ میوه: تفاوتش با تراکتور کارهای عمومی واحد زراعی جزئی است فقط شاسی آن چند سانتی متر به زمین نزدیکتر است، استانداردی از طرفOSHA (اداره کل بهداشت و ایمنی شغلی) جهت ساختمان اتاقک راننده برای حفاظت سرنشین آن هنگا غلتیدن این تراکتور به عمل نیامده است. لذا این تراکتور فاقد ساختمان اتاقک راننده است.
