در معماری ایرانی هم پیش از اسلام و هم پس از ان از اسراف و ساخت و سازهای بیهوده پرهیز می شده است.
معماری ایرانی چیست؟
معماری ایرانی ریشه در حوادث تاریخی و محیط بناها دارد. آداب و رسوم و اندیشه و عقاید نسلها و مذاهب نیز نقش بسیار مهمی در اثار معماری ایرانی داشته است . قدمت معماری ایرانی به بیش از ۷۰۰۰ سال پیش از اسلام می رسد که تاکنون با توجه به حوادث فراوانی که در این کشور اتفاق افتاده است تغیراتی کرده است.
اصول معماری ایرانی
اصول معماری ایرانی بر ۵ اصل بنا شده: درون گرایی – پرهیز از بیهودگی – مردم محوری – خود بسندگی – مصالح شناسی ، که در زیل به توضیح این اصول می پردازیم. و با خواندن مقاله معماری اسلامی چیست؟ میتوانید اطلاعات زیادی کسب کنید.
درون گرایی :
برای مردم ایران زندگی شخصی و حرمت ان از اهمیت ویژه ایی برخوردار است، به همین سبب اندام های ساختمان در گرداگرد یک یا چند میانسرا ساخته می شد و ساختمان را از محیط بیرون جدا میکرد و تنها یک هشتی آنها را به هم پیوند می داد. بناها به دو قسمت اندرونی و بیرونی تقسیم می شدند، که قسمت اندرونی مخصوص افراد خانواده می شد و افراد غریبه به ان راهی نداشتند قسمت بیرونی برای میهمانان و بیگانگان طراحی می شد.
پرهیز از بیهودگی :
مردم محوری :
مردم محوری در معماری ایرانی یعنی رعایت تناسب اندامهای ساختمان، یعنی ساخت اتاق خواب مخصوص استراحت یک نفر، اتاق پذیرایی بزرگ و برای پذیرایی چندین میهمان، بلندی طاقچه جوری که نشسته و ایستاده در دسترس باشد.
خود بسندگی :
هر معمار بسته به محیط طبیعت شهر سعی میکرد از مصالحی استفاده کند که نیاز به تامین از راه دور نباشد به همین منظور ساختمان ها با محیط اطراف خود سازگاری بیشتری داشتند و دارای استحکام زیادی بودند.