تعریف تهویه مطبوع
تهویه مطبوع به فرایندهای تخصصی در جهت تأمین هوای با کیفیت و به اندازه لازم گفته میشود. این فرایندها به واسطه تجهیزات تأمین کننده هوای تازه و همچنین تجهیزات بهبود کیفیت انجام میشود. در حقیقت تهویه مطبوع همانند یک پازل است که اجزای متفاوت آن به تأمین شدن تصویر کلی و رسیدن به هدفی یکسان کمک میکنند؛ به عنوان مثال در حالیکه هواساز مشغول انجام وظیفهی تأمین هوای تازه میباشد، چیلر تراکمی در حال خنک ساختن آن هوا و در عین حال بویلر چگالشی مشغول گرم کردن آب میباشد.
تهویه مطبوع به معنی انجام عملیاتی بر روی هوا است به جهت اینکه شرایط هوای محل مورد نظر را برای زیستن، فعالیت کردن و یا عملیاتهای صنعتی معین، راحتتر و بهداشتی کرد و به حدی از مطلوبیت کافی برسانیم. تهویه مطبوع موجب میشود شرایط هوا بر طبق روشی خاص و به شکل اتوماتیک در شرایط ثابت بماند یا تغییر کند.
تهویه مطبوع که به آن هوارسانی دلپذیر یا هوایش دلپذیر هم گفته میشود در حقیقت شاخهای از رشته مهندسی مکانیک است. وظیفه اساسی آن تأمین ساختن شرایطی است که موجب رفاه انسان گردد و در جهت نگهداری محصول یا فرایند خاصی مورد نیاز باشد. برای انجام دادن چنین عملی و رسیدن به این اهداف دستگاهی با ظرفیت مناسب باید اجرا و نصب و در طی زمان عملکرد آن کنترل گردد.
هدف از تهویه
تهویه مطبوع از طرق مختلف این شرایط را در محیط های مسکونی، تجاری، صنعتی، پزشکی، اداری و بدون در نظر گرفتن هرگونه شرایط آب و هوایی برای انسان فراهم میکند:
🔹پدید آوردن هوای پاک و سالم
🔹کنترل کردن سرعت وزش هوا و تصفیهی هوا
🔹کنترل کردن رطوبت به وسیلهی خشک کردن ورطوبت دهی
🔹کنترل کردن دمای محیط به وسیلهی سرمایش و گرمایش دهی
🔹ضد عفونی و ایزوله کردن هوا در محیطهای خاص پزشکی و بیمارستان ها