پیدایش کامیون با پیشرفت جوامع و نیازمندی به وسیلهای جهت بارهای بیشتر به وجود آمد. ماشینهایی که در شکلهای مختلف و توانهای گوناگون امروزه در حال فعالیت هستند.
کامیون وسیلهای جهت حملونقل از نوع موتوری است که امروزه نقش اساسی در زندگی، ایجاد میکند. باتوجهبه تفاوتهایی که در قدرت دارند، اما همه آنها از دو قسمت تشکیل شدهاند. قسمت کابین و قسمت بار خودرو. یدککش کامیون وظیفه حمل بار را برعهده دارد. این یدک کشها در فرهنگ انگلیسی آمریکایی به اسم تراکتور نیز شناخته میشوند. بسیاری از افراد آنها را در دسته کامیون حساب میکنند.
در سایزهای کوچکتر این تفاوت مکانیکی بسیار با ماشینهای سواری و شهری کم است. تکنولوژی بعد از دهه 1960، غوغایی به پا کرد که نمود آن در بخش ماشینهای سنگین و بینشهری بود.
پیدایش کامیون، سرآغازی برای ورود به دنیای موتورها
حقیقت این است، روزی موتور باعث خلق وسایل 4 چرخ شد و بعد از آن ارتقای این وسیله، موجب پیشرفت در موتورها شد. امروزه در استفاده از موتورهای دیزلی در کامیونها اصرار میشود. علت اصلی آن انرژی است که موتورهای دیزلی در مقایسه با موتورهای بنزینی دارند. یک پیروزی تمامعیار در برابر بنزین.
گفتن این مسئله نیز مهم است که در برخی از کامیونهای شهری و سبک، بنزین بهعنوان سوخت استفاده میشود.
توقف به همین دو نوع موتور ختم نمیشود، بلکه مسیر ادامه دارد. اولین جرقهها در قرن 21 زده شد، جایی که آلودگی زیست محیطی زنگ هشدار را برای جهانیان روشن کرد. انرژی جدید باید جایگزین شود. ورود موتورهای الکتریکی رؤیایی که به تحقق نزدیک است.
واگن بخار، جد کامیون سنگین
کامیونها با هر طرح و ظاهری، همگی یک ریشه مشترک دارند، این ریشه در حقیقت همان واگن بخار است.
واگنی که در سال 1769 و پس از کشف قدرت بخار و ساخت دیگ بخار به وجود آمد. تحولی که تا اواسط قرن 19 بهخاطر عدم احساس نیاز در بین دولتها و مردم جدی گرفته نشد.
اولین نیمه تریلی یا همان تراکتور باری در ایستگاه راهآهن و در سال 1881 ساخته شد. واگنهای بخار با جنگ جهانی اول، بازار جنگ به سمت سازندگان، اقبال نشان داد. اقبالی که ریشههای گوناگون داشت. اولین دلیل سرعت انتقال و دوم میزان بار از نظر کمی و کیفی بود که در مقابل امکانات آن زمان، فوقالعاده محسوب میشد.
در جنگ همچنان کامیون به عرصه تکامل نرسیده بود و استفاده بسیار محدودی داشت. این موضوع بعد از جنگ با اعمال قوانین مالیاتی بر جادهها، کمر اقتصاد واگن را شکست و آنها را در برابر کامیونها بسیار ناکارآمد کرد. ورق برگشت و فرزند، مادر خود را کنار زد و باعث نابودی آن شد.
انقلابی به بزرگی به وسعت سوختن یک صنعت
کسی فکرش را نمیکرد که ساخته دست جوانی به نام کارل بنز در سال 1895 بتواند پایه ساز پیشرفتی عظیم در طی کمتر از 40 سال در حوزه کامیون باشد تا جایی که واگنها، قافیه را ببازند.
این ساخته همان فرایند احتراق داخلی موتور بود. احتراق داخلی یعنی ترکیب سوخت و هوا در داخل محفظه موتور و ایجاد انرژی برای موتور از داخل آن. یک منبع تمام ناشدنی. برعکس دیگ بخار با افت روبرو نمیشد و بسیاری از معایب آن را نداشت.
کارل پس از آن، اولین کامیون باری خود را ساخت، هرچند در ادامه بسیاری از این کامیونها، به اتوبوس تبدیل شدند.
ساخت کامیون کارل باعث تحولی سریع در این صنعت شد. فقط 5 سال زمان نیاز بود تا از فرانسه گرفته تا آمریکا، اقدام به ساخت این موتورها بکنند. موتورهایی که 5 الی 8 اسب بخار قدرت، استفاده از دو سیلندر جهت ورود هوا و خروج دود و ظرفیت حمل 1.5 الی 2 تن را داشتند. در بعد از جنگ قابلیت استارت برقی و موتورهای 4،6و8 سیلندر نیز به این حوزه اضافه شد.
سالیان سال برای پیشرفت!
بعد از جنگ جهانی، پیدایش کامیون رنگ و بوی تازهای گرفته بود. صنایعی که علاقهمند به کنار گذاشتن روشهای قدیمی بودند، جلو آمدند. ایالات متحده آمریکا و انگلستان در آن زمان از پیشروهای این صنعت بودند. یکی بهخاطر وجود شغل پر رنگ چوببری و دیگری به جهت کشورهای زیادی که تحت استعمار خود داشت.
آسیای شرقی، بهخصوص هند بعد از خروج از استعمار، باتوجهبه نو بودن این صنعت و وجود تکنولوژی در داخل کشور، توانست از قطبهای جهان بشود.
افزایش امنیت و کارکرد بهتر چیزی بود که در این سالها، کارخانجات به دنبال آن بودند.
قدرت در خدمت صنعت!
اگر به تاریخچه بسیاری از شرکتهای کامیون سازی مراجعه کنید و دوران طلایی آنان را بخوانید، یک نکته جالب شما را حیرت زده خواهد کرد، رئیس جمهور، همان مدیر کارخانه است.
این اتفاق و گرفتن قدرت در دست، امکان اجرای هر پروژهای را میداد. توسعه، ساخت و استفاده از همه پتانسیلهای کشور، 3 محور اصلی این حمایتها بود.
جنگ جهانی دوم
یک جنگ دیگر و سفره ضیافتی برای شرکتهای تأمینکننده، بهخصوص کامیون سازان.
آغاز این دوره، مانند دفعه قبل نبود که شرکتها در تحولات پیدایش کامیون باشند، بلکه برای آن لحظه شماری میکردند. رقابتی که هر کس آخر میشد، بایستی طعم تلخ واگذاری را میچشید.
این صنعت علاوه بر ساخت کامیونهای سفارشی، در برخی پروژهها مانند تجهیزات بمبافکنها نیز وارد شدند. فروش فولاد و مواد اولیه به سایر کارخانههای تولیدی در حوزه تسلیحات از اقدامات بعدی شرکتهای کامیون ساز بود.
در پایان جنگ، تنها این کامیون سازان بودند که با جیبی پر از پول، هر اقدامی که دوست داشتند، انجام دادند و رقبای کوچکتر خود را از بازی بیرون کردند.