مهم‌ترین تفاوت موزاییک پلیمری و معمولی (پرسی) در مواد اولیه و تکنولوژی ساخت آنها است. برای تولید موزاییک معمولی از پودر سنگ، ماسه، آب، سیمان و سنگ دانه استفاده می‌شود اما در ساختار موزاییک پلیمری علاوه‌بر موارد نام برده رزین سمنت پلاست و رنگ دانه‌های شیمیایی نیز اشتفاده می‌شوند. به همین دلیل موزاییک پلیمری و موزاییک پرسی دو کفپوش متفاوت با ویژگی‌های خاص هستند. به عبارت دیگر تفاوت موزاییک پلیمری و موزاییک معمولی فقط به اینجا خلاصه نمی‌شود و این دو کفپوش تفاوت‌های دیگری نیز با یکدیگر دارند.
تفاوت موزاییک پلیمری و موزاییک معمولی در چیست؟
کفپوش‌ها انواع متفاوتی دارند که از جمله رایج‌ترین و پرکاربردترین آنها شامل موزاییک پلیمری و موزاییک پرسی است. هر کدام از این موارد مزایا و معایب خاص خود را دارند و همین عامل سبب شده است که انتخاب گزینه بهتر و مناسب‌تر به شرایط و نوع پروژه بستگی داشته باشد.
موزاییک پرسی نسبت به موزاییک پلیمری قدمت بیشتری دارد. تا همین چند سال پیش، بتن مهم‌ترین ماده برای تولید انواع کفپوش مانند موزاییک به شمار می‌رفت ولی در حال حاضر در این صنعت علاوه بر سیمان و ماسه، مواد شیمیایی و پلیمری مانند رزین‌ها و روان کننده‌ها نیز استفاده می‌شود که سبب شده است کیفیت و تنوع مصالح ساختمانی مخصوصاً بتن‌های پیش ساخته در مقایسه با گذشته بسیار بالاتر برود.
در واقع مهم‌ترین تفاوت موزاییک پلیمری و معمولی پلیمر در مواد تشکیل دهنده آن است. با ورود پلیمر به صنعت تولید بتن‌های پیش ساخته، شرایط مساعدی برای عرضه کفپوش‌های با کیفیت‌تر فراهم شد. چون مصالحی که با استفاده از بتن و سیمان تولید می‌شوند دارای معایب زیادی هستند. به عنوان مثال در مقابل نفوذ رطوبت و جذب لکه مقاومت کمی دارند که باعث می‌شود استفاده از آنها با محدودیت‌های مختلفی همراه باشد.
میزان جذب رطوبت
میزان جذب رطوبت به معنی درصد جذب رطوبت توسط هر کدام از این دو کفپوش است. همان‌طور که عنوان شد موزاییک معمولی در برابر نفوذ رطوبت مقاومت بسیار پایینی دارد و همین عامل سبب شده است که در محیط‌های مرطوب از دوام و طول عمر پایینی برخوردار باشد. اما میزان جذب رطوبت توسط موزاییک‌های پلیمری به کمتر از ۰۳/۰ می‌رسد. از اینرو می‌توان گفت در مقایسه با موزاییک پرسی در مقابل رطوبت بسیار مقاوم‌تر است. به گونه‌ای که حتی می‌توان از این نوع موزاییک به عنوان یک نوع کفپوش ضد آب یاد کرد.
ساختار
به طور کلی موزاییک حیاط شامل دو دسته تک لایه و دو لایه است که موزاییک‌های دو لایه، دارای یک لایه سطح رویه و یک لایه زیرین هستند. لایه رویه از ترکیب پودر سنگ، رنگدانه‌های معدنی و سنگدانه‌های رنگی به نسبت مساوی با یکدیگر ساخته می‌شود. لایه زیرین شامل سیمان، آب و ماسه است که در مقایسه با لایه رویی ضخامت بیشتری دارد و می‌تواند وزن و فشار بیشتری را تحمل کند اما توان چندان زیادی در برابر رطوبت ندارد.
موزاییک پلیمری ساختار یک دستی دارد و مواد اصلی تشکیل دهنده آن شامل رنگدانه، سیمان، ماسه و رزین یا مواد فوق روان کننده است. وجود رزین در ساختار موزاییک پلیمری یک پیوند مولکولی بسیار قوی بین ذرات به وجود می‌آورد. در نتیجه باید گفت که این نوع کفپوش دارای ساختاری کاملاً یکدست و متراکم است. به همین دلیل موزاییک پلیمری علاوه‌بر مقاومت بالا در برابر نفوذ آب و رطوبت و همچنین اشعه مضر خورشید عملکرد بسیار خوبی دارد.
تنوع رنگ
رزین یا مواد فوق روان کننده در رنگ‌های مختلفی نظیر سفید، قرمز، قهوه‌ای، مشکی، سبز، زرد و غیره وجود دارد که همین عامل سبب شده است تنوع طرح و رنگ موزاییک پلیمری در مقایسه با پرسی بسیار بالاتر باشد. همچنین برخلاف موزاییک‌های پرسی امکان استفاده از رنگدانه‌های شیمیایی در موزاییک پلیمری با هیچ محدودیتی به همراه نیست و همین عامل نیز شرایط را برای تولید محصولاتی با تنوع طرح و رنگ بالا بسیار مساعد کرده است.
میزان مقاومت سایشی
میزان مقاومت سایشی دیگر تفاوت موزاییک پلیمری و معمولی است. در لایه رویه موزاییک‌های پرسی از رنگدانه‌های معدنی استفاده می‌شود و همچنین لایه رویه پس از تولید باید ساب بخورد. عوامل فوق سبب شده‌اند که میزان مقاومت سایشی آن تا حدود زیادی کاهش پیدا کند. اما موزاییک‌های پلیمری مقاومت سایشی بسیار بالایی دارند و حتی می‌توان از آنها به عنوان یک نوع کفپوش ضد سایش یاد کرد.
میزان تراکم
دیگر تفاوت موزاییک پلیمری و معمولی شامل میزان تراکم آنها است. به طور کلی موزاییک‌های پلیمری نسبت به دیگر کفپوش‌ها تراکم بسیار بالایی دارند. از اینرو یک گزینه بسیار خوب و مناسب برای استفاده در مناطق سردسیر به شمار می‌روند و همواره از معرض یخ زدگی در امان هستند. اما میزان تراکم موزاییک‌های پرسی در مقایسه با پلیمری بسیار کمتر است. البته ناگفته نماند که میزان تراکم موزاییک‌های حیاط بستگی به کیفیت تولید دارد و در فرایند تولید هر چقدر تحت فشار بیشتری بیشتر قرار بگیرند به همان اندازه میزان تراکم انها بالاتر می‌رود.