املاک و مستغلات به سه دسته مسکونی، تجاری و صنعتی تقسیم می شوند. سرمایه گذاری در خانه مسکونی در مقایسه با املاک تجاری بسیار ارزان تر است و برای افراد امکان پذیرتر است. با این حال، ملک های تجاری با ارزش تر و پایدارتر هستند.
ملک های تجاری شامل سازه های غیر مسکونی مانند ساختمان های اداری، انبارها و ساختمان های خرده فروشی است. این ساختمانها ممکن است مستقل یا در مراکز خرید باشند.
بهطور کلی، کارگزاران املاک و مستغلات یا مشاوران املاک، به چهار دسته تقسیم میشوند:
1.مشاوران فروشنده، مالکان معمولاً با این دسته از مشاوران تماس میگیرند تا برای بازاریابی ملک خود برای فروش یا اجاره، به آنها کمک کنند.
2.مشاوران خریدار، کارگزاران یا فروشندگانی هستند که به خریداران برای خرید ملک کمک میکنند.
3.مشاوران دو طرفه در یک معامله، هم به خریدار و هم به فروشنده کمک میکنند. یک کارگزار املاک و مستغلات به منظور محافظت از صحت مجوز خود، موظف است به هر دو طرف (خریدار و فروشنده) یک مشاوره صادقانه و منصفانه ارائه کند و بایستی از دو طرف درخواست کند که یک قرارداد نمایندگی دوطرفه امضا کنند. معمولاً، قوانین و مقررات خاصی برای مشاوران دو طرفه اجرا میشود، به خصوص دربارهٔ قیمت مورد مذاکره. در شرایط نمایندگی دو طرفه، بیشتر احتمال دارد که تضاد منافع رخ دهد که معمولاً منجر به از دست رفتن وکالت هر دو طرف میشود. قوانین دولتی کشورها با هم متفاوت است و هر یک به شکلی نمایندگی دوطرفه را تفسیر میکنند و بعضی کشورها دیگر این مسئله را مجاز نمیدانند. در برخی کشورها، نمایندگی دو طرفه را میتوان در شرایطی به کار برد که یک کارگزاری (نه یک مشاور) هم نماینده خریدار و هم فروشنده باشد. اگر یک مشاور از کارگزاری یک خانه برای فروش داشته باشد و یکی دیگر از مشاوران همان کارگزاری، یک قرارداد کارگزاری خریدار با یک خریدار داشته باشد که مایل به خریدن آن ملک باشد، نمایندگی دو طرفه اتفاق میافتد.
4. کارگزاران معاملات نوعی محدود از نمایندگی برای خریدار و فروشنده به همراه دارد اما بدون الزامات و تعهدات محرمانه. کارگزاران معاملات حین انجام معاملات به خریداران، فروشندگان یا هر دو کمک میکنند، بدون آن که نماینده منافع هیچیک از طرفین باشند. این کمکها همان اسناد قانونی هستند که برای یک توافقنامه میان خریدار و فروشنده و چگونگی نقل و انتقال یک ملک خاص، وجود دارد.
