تقریبا بیشتر افراد اهل خوردن شیرینی و کیک و بیسکوییت هستند. کلمه بیسکویت برگرفته از کلمه cuit در زبان فرانسه یا از کلمه biscoctus لاتین می‌باشد. احتمالا بیسکویت نخستین بار به صورت خیلی اتفاقی در رم باستان توسط رومیان تولید شده است. در قرون وسطی استفاده از تخم‌مرغ و مغزهای چرخ شده در بیسکویت‌ها رایج شد. با کاربرد تخم‌مرغ در فرمولاسیون بیسکویت، کمک زیادی به ترد‌تر شدن بیسکویت صورت گرفت. در قرن ۱۸ و ۱۹ میلادی شیوه‌های جدیدی در پخت بیسکویت بوجود آمد. با ما همراه باشید تا بدانید بیسکویت اولین بار چطور و کجا تولید شد.
🍪 تاریخچه جالب بیسکویت در جهان 🍪
بیسکویت هم مثل بسیاری از به آشپزخانه رم باستان برمی‌گردد. این خوراکی خوشمزه از قضا خیلی اتفاقی کشف شد. در آن زمان که نان را در تنور می‌پختند برای این‌که مطمئن شوند تنور حسابی گرم شده یک تکه خمیر کوچک داخل تنور می‌افتادند و بعد از پخت نان این تکه خمیر هم حسابی برشته و خوش طعم شده بود. بعدها که شکر و کاکائو و سایر چاشنی‌ها وارد صنعت آشپزی شدند این تکه خمیر برشته هم رنگ و لعاب خوشمزه‌تری به خودش گرفت. در قرن نوزده میلادی بود که اروپایی‌ها با شکرهایی که از خاورمیانه با کشتی می‌آمد شیرینی کوکی پختند که یک جور بیسکویت خوشمزه با انواع مغزها و گاهی کاکائو بود. کلمه بیسکویت از دو واژه لاتین bis cotus گرفته شده یعنی شیرینی که دو بار پخته شده است.
در واقع بریتانیایی‌ها به کوکی «بیسکوییت» می‌گویند درست مثل ایتالیایی‌ها و معنی آن شیرینی است که دو بار پخته شده است. این در حالی است که از قرن ۱۵ میلادی خوردن «پنکیک» را شروع کرده بودند. یک شیرینی که با شیر، آرد و تخم مرغ پخته می‌شود و برای جشن عید پاک جز شیرینی‌ها محبوب و پرطرفدار بود.
در قرن نوزدهم با حلول انقلاب صنعتی، تولید انبوه کیک، بیسکویت و ژله آغاز شد. در همان زمان بسیاری از کیک های جدید و امروزی اختراع شدند. در قرن نوزدهم مردم شروع به خوردن کیک تولد کردند. کیک‌های مشهور Battenberg در قرن نوزدهم اختراع شد. پای دونات هم از قرن نوزدهم به شیرینی فروشی‌ها باز شد.
شیرینی پزی در اروپا قدمتی کمتر از آسیا دارد. قرن‌ها بعد از آسیا پای عسل به اروپا باز شد و شکر دیرتر از عسل وارد عرصه صنایع غذایی و شیرینی‌پزی اروپا شد. همچنین در دستورهای آشپزی دوره رنسانس مربوط به قرن ۱۴ میلادی در ایتالیا دستور پخت انواع و اقسام شیرینی، بیسکویت و کوکی آورده شده است. اواخر قرن چهاردهم میلادی، ویفرهای کوچک پر شده با کرم‌های مختلف در خیابان‌های پاریس فروخته می‌شدند. هنوز هم مشهورترین قنادها و شیرینی‌پزهای دنیا فرانسوی‌ها هستند و حتی صاحب مشهورترین شیرینی فروشی دنیا در کشور استرالیا هم یک فرانسوی است. در قرون گذشته قنادها، شیرینی‌ها را روی هیزم درست می‌کردند.
انواع کیک را هم اروپایی‌ها وارد صنعت شیرینی‌پزی کردند. اگر چه به عقیده باستان‌شناسان نخستین کیک‌ها به دوره دوران باستان برمی‌گردد اما نخستین کیک‌های اسفنجی در قرن ۱۸ میلادی پخته شد و در ابتدا برای پف کردن کیک فقط از تخم‌مرغ استفاده می‌کردند. در سال **** بیکینگ پودر برای پف کردن کیک وارد صنعت شیرینی‌پزی شد.
🍪 تاریخچه شیرینی پزی در ایران باستان 🍪
شاید برای‌تان جالب باشد که بدانید ریشه نخستین شیرینی‌ها به ایران باستان برمی‌گردد. اگر بخواهیم در مورد تاریخچه شیرینی پزی در ایران باستان صحبت کنیم به یک نوع کیک به نام «لاویش» می‌رسیم که در زمان امپراطوری ایران باستان در قرن هفتم میلادی پخته می‌شد و بسیار محبوب بود. کوکی، کیک‌های خشک و شیرینی‌های فینگر فودی که همه بر پایه آرد مثل آرد برنج یا آرد شیرینی‌پزی و با کره، تخم‌مرغ و شکر و … درست می‌شوند از جمله شیرینی‌های مشترک در سرتاسر دنیا هستند.
در دوران هخامنشی «جو» مهم‌ترین ماده غذایی در سبد غذای مردم بود که به طرق مختلف از آن استفاده می‌کردند. دلیل استفاده از جو سختی و دشواری کاشت و برداشت گندم بود. ایرانیان باستان «جو» را نیم‌کوب کرده و با میوه و شیر مخلوط می‌کردند و به صورت حریره میخوردند؛ یا آن را آرد می‌کردند و نان و شیرینی می‌پختند.
در کتب تاریخی آمده زمانی که شاهان هخامنشی می‌خواستند از کاخ تابستانی (شوش) به تخت جمشید یا برعکس بروند خدمه کاخ به قنادان دستور می‌داند که پیش از ورود شاه به کاخ، نان و شیرینی را حاضر کنند. به این ترتیب غذای اصلی مردم در دوران هخامنشی علاوه بر گوشت و نان و سایر غذاهای معمول، شامل انواع شیرینی کلوچه هم بوده است. جالب است بدانید که ایرانیان باستان زنبور عسل پرورش می‌دادند و انجیر و خرما هم جز برنامه غذایی مردم و البته از جمله مواد اساسی برای پختن انواع شیرینی بودند. ایرانیان باستان بز هم پرورش می‌دادند و از شیر آن برای پختن شیرینی و البته درست کردن دوغ و ماست استفاده می‌کردند.
🍪 تاریخچه شیرینی پزی در ایران معاصر 🍪
تاریخچه شیرینی پزی در فرهنگ غذایی ایران معاصر قدمتی طولانی دارد. پختن شیرینی به مناسبت‌های مختلف از تولد و عروسی و مراسم ختم گرفته تا مهمانی و دورهمی و حتی یک مهمانی دوستانه عصرگاهی و به جز این‌ها مصرف آن به صورت روزانه با انواع چای و قهوه آن‌قدر اهمیت دارد که هر منطقه‌ای در ایران شیرینی خاص خودش را دارد. این شیرینی‌ها معمولا به عنوان سوغاتی آن‌قدر دست به دست شده‌اند که حالا دیگر تمام مردم ایران می‌دانند قرابیه تبریزی مشهورترین شیرینی منطقه آذربایجان شرقی است و لوزی و شیرینی اتابکی مخصوص قزوینی‌هاست.
🍪 تاریخچه شیرینی‌پزی در اروپا 🍪
تاریخچه شیرینی پزی در اروپا قدمتی کمتر از آسیا دارد. قرن‌ها بعد از آسیا پای عسل به اروپا باز شد و شکر دیرتراز عسل وارد عرصه صنایع غذایی و شیرینی‌پزی اروپا شد. به نظر می‌رسد ریشه شکر به سرزمین بنگال یا جایی دیگر در جنوب شرقی آسیا برمی‌گردد و از آن‌جا به ایران و کشورهای شرق مدیترانه باز شد. در آن زمان نانواها و قنادها شیرینی‌های مختلف را برای طبقه ثروتمند جامعه می‌پختند. بعد از لشکرکشی مسلمانان به اروپا و کشور اسپانیا و در زمان جنگ‌های صلیبی تجارت انواع ادویه و سایر مواد غذایی در کنار تکنیک‌های مختلف پخت و پز از آسیا و به خصوص عربستان و کشورهای عربی به اروپا رسید. در دستورهای آشپزی دوره رنسانس مربوط به قرن ۱۴ میلادی در ایتالیا دستور پخت انواع و اقسام شیرینی، بیسکویت و کوکی آورده شده است.
در اواخر قرن چهاردهم میلادی ویفرهای کوچک پر شده با کرم‌های مختلف در خیابان‌های پاریس فروخته می‌شد. هنوز هم مشهورترین قنادها و شیرینی‌پزهای دنیا فرانسوی‌ها هستند و حتی صاحب مشهورترین شیرینی فروشی دنیا در کشور استرالیا هم یک فرانسوی است. در قرون گذشته قنادها شیرینی‌ها را روی هیزم درست می‌کردند. انواع کیک را هم اروپایی‌ها وارد صنعت شیرینی‌پزی کردند. اگر چه به عقیده باستان شناسان نخستین کیک‌ها به دوره دوران باستان برمی‌گردد اما نخستین کیک‌های اسفنجی در قرن ۱۸ میلادی پخته شد و در ابتدا برای پف کردن کیک فقط از تخم‌مرغ استفاده می‌کردند. در سال **** بیکینگ پودر برای پف کردن کیک وارد صنعت شیرینی پزی شد.
کیک در زبان‌های مختلف اروپایی به نام‌های مختلف خوانده می‌شود. هلندی‌ها به یک تکه کیک کوچک koekje می‌گویند، آلمانی‌ها به کیک koek یا kokon می‌گویند و در زبان نروژی باستان به کیک می‌گفتند کاکا (مثل گیلانی‌های خودمان که یک نوع شیرینی کدو حلوایی به نام کاکا دارند).